سایر داروهای ضد فشارخون گروهی هستند که خارج از چهار کلاس اصلی خط اول قرار میگیرند. وازودیلاتورها داروهاییاند که مستقیماً دیواره رگهای خونی را شل میکنند. ریشه واژه vasodilator از لاتین به معنای گشادکننده رگ گرفته شده است. این داروها معمولاً در فشارخون مقاوم یا شرایط خاص استفاده میشوند. مقدار طبیعی فشار خون کمتر از ۱۲۰ روی ۸۰ میلیمتر جیوه است و فشار بالای ۱۴۰ روی ۹۰ نیاز به درمان دارد. بیمار معمولی باید بداند که این داروها اغلب به عنوان خط دوم یا سوم اضافه میشوند. آنها فشار خون را با کاهش مقاومت عروقی پایین میآورند. استفاده از آنها نیازمند پایش دقیق عوارض است.
راهنماهای انجمن قلب آمریکا و اروپا این داروها را خط اول نمیدانند. آنها عمدتاً برای فشارخون مقاوم که با سه دارو کنترل نمیشود به کار میروند. مقدار فشارخون مقاوم زمانی است که با حداکثر دوز سه دارو از کلاسهای مختلف همچنان بالای هدف بماند. بیمار باید بداند که قبل از افزودن این داروها، پایبندی به درمان قبلی بررسی میشود. هیدرالازین و مینوکسیدیل از وازودیلاتورهای مستقیم هستند. کلونیدین و متیلدوپا از عوامل مرکزی عملکننده محسوب میشوند. انتخاب بر اساس شرایط بیمار و عوارض احتمالی انجام میگیرد. این داروها مکمل درمان استاندارد هستند.
هیدرالازین مستقیماً عضله صاف شریانها را شل میکند. این دارو باعث کاهش مقاومت محیطی و افت فشار خون میشود. دوز معمول خوراکی ۲۵ تا ۵۰ میلیگرم دو تا چهار بار در روز است. مقدار حداکثر روزانه معمولاً ۲۰۰ تا ۳۰۰ میلیگرم است. بیمار باید بداند که اغلب همراه با بتا بلاکر و دیورتیک تجویز میشود تا عوارض جبرانی کنترل گردد. تاکیکاردی انعکاسی و احتباس مایع از عوارض شایع آن است. در دوزهای بالا ممکن است سندرم شبه لوپوس ایجاد کند. این دارو در فشارخون مقاوم و گاهی نارسایی قلبی استفاده میشود.
هیدرالازین با باز کردن کانالهای پتاسیم یا افزایش اکسید نیتریک در دیواره رگ عمل میکند. اثر آن عمدتاً روی شریانها است و وریدها را کمتر تحت تأثیر قرار میدهد. مقدار طبیعی ضربان قلب ۶۰ تا ۱۰۰ ضربه در دقیقه است و این دارو میتواند آن را افزایش دهد. بیمار باید بداند که افت ناگهانی فشار ممکن است سردرد ایجاد کند. شروع اثر خوراکی طی ۳۰ تا ۶۰ دقیقه است. در فرم وریدی برای اورژانسهای فشارخون به کار میرود. پایش فشار خون پس از شروع ضروری است. این مکانیسم آن را از داروهای مسدودکننده گیرنده متمایز میکند.
مینوکسیدیل یکی از قویترین وازودیلاتورهای شریانی است. این دارو برای فشارخون شدید و مقاوم که به سایر درمانها پاسخ نداده رزرو شده است. دوز شروع معمول ۵ میلیگرم یکبار در روز است و تا ۴۰ میلیگرم افزایش مییابد. مقدار حداکثر روزانه ۱۰۰ میلیگرم است. بیمار باید بداند که حتماً باید با دیورتیک حلقهای و بتا بلاکر همراه شود. احتباس شدید مایع و پرمویی از عوارض برجسته آن است. در بیماران با نارسایی کلیه گاهی مفید واقع میشود. استفاده از آن نیاز به نظارت دقیق دارد.
پرمویی یا هیپرتریکوزیس عارضه شایع و آزاردهنده مینوکسیدیل است. این عارضه بهویژه در زنان مشکلساز میشود. مقدار طبیعی وزن بدن نباید به دلیل احتباس مایع افزایش یابد. بیمار باید بداند که ادم و گاهی افیوژن پریکارد ممکن است رخ دهد. تاکیکاردی انعکاسی نیاز به بتا بلاکر همزمان دارد. پایش منظم وزن و علائم ادم ضروری است. در صورت بروز عوارض شدید دارو قطع یا دوز کاهش مییابد. فواید آن در فشارخون مقاوم شدید بر عوارض غالب است.
کلونیدین با تحریک گیرندههای آلفا-۲ در مغز خروج سمپاتیک را کاهش میدهد. این دارو هم فشار خون و هم ضربان قلب را پایین میآورد. دوز خوراکی معمول ۰٫۱ تا ۰٫۳ میلیگرم دو بار در روز است. مقدار پچ پوستی ۰٫۱ تا ۰٫۳ میلیگرم در ۲۴ ساعت هفتگی است. بیمار باید بداند که قطع ناگهانی میتواند باعث افزایش شدید فشار خون شود. خوابآلودگی و خشکی دهان از عوارض شایع هستند. در فشارخون مقاوم به عنوان داروی کمکی استفاده میشود. تیپر کردن دوز هنگام قطع الزامی است.
خوابآلودگی و خستگی از عوارض مرکزی کلونیدین است. خشکی دهان و یبوست نیز شایع گزارش میشود. مقدار طبیعی فشار خون هنگام ایستادن نباید افت شدید داشته باشد. بیمار باید بداند که در سالمندان عوارض مرکزی بیشتر است. پچ پوستی عوارض گوارشی کمتری دارد. قطع تدریجی طی چند روز تا هفته انجام میشود. تداخل با داروهای آرامبخش باید در نظر گرفته شود. این دارو گزینه مناسبی برای برخی بیماران مقاوم است.
متیلدوپا یکی از قدیمیترین داروهای ضد فشارخون و ایمن در بارداری است. این دارو نیز مرکزی عمل میکند و خروج سمپاتیک را کم میکند. دوز معمول ۲۵۰ تا ۵۰۰ میلیگرم دو تا سه بار در روز است. مقدار حداکثر روزانه ۳ گرم است. بیمار باید بداند که در زنان باردار مبتلا به فشارخون گزینه ترجیحی است. عوارض شامل خوابآلودگی و گاهی مشکلات کبدی است. پایش آنزیمهای کبدی توصیه میشود. پس از زایمان معمولاً به داروهای دیگر تغییر مییابد.
خوابآلودگی و افسردگی از عوارض احتمالی متیلدوپا هستند. در موارد نادر هپاتیت ناشی از دارو گزارش شده است. مقدار طبیعی آنزیمهای کبدی باید قبل و حین درمان بررسی شود. بیمار باید بداند که تست کومبس ممکن است مثبت شود. احتباس مایع خفیف گاهی رخ میدهد. در صورت بروز زردی یا علائم کبدی دارو قطع میگردد. این دارو در غیربارداری کمتر استفاده میشود. ایمنی نسبی آن در بارداری مهمترین مزیت است.
گوانفاسین مشابه کلونیدین اما با نیمهعمر طولانیتر است. این دارو یکبار در روز مصرف میشود. دوز معمول ۰٫۵ تا ۲ میلیگرم روزانه است. مقدار شروع معمولاً ۱ میلیگرم شبها است. بیمار باید بداند که عوارض خوابآلودگی کمتر از کلونیدین است. در فشارخون مقاوم به عنوان گزینه جایگزین به کار میرود. قطع تدریجی برای جلوگیری از ریباند لازم است. پایش فشار خون منظم توصیه میشود.
راهنمای ۲۰۱۷ و بهروزرسانیهای بعدی انجمن قلب آمریکا این داروها را خط آخر میدانند. آنها برای فشارخون مقاوم پس از شکست درمان سهدارویی پیشنهاد میشوند. مقدار هدف فشار خون معمولاً کمتر از ۱۳۰ روی ۸۰ میلیمتر جیوه در بیماران پرریسک است. بیمار باید بداند که همیشه با دیورتیک و بتا بلاکر همراه میشوند. هیدرالازین و مینوکسیدیل نیاز به کنترل عوارض جبرانی دارند. عوامل مرکزی به دلیل عوارض مغزی با احتیاط در سالمندان استفاده میشوند. این توصیهها بر اساس شواهد موجود است. انتخاب فردیسازیشده اهمیت دارد.
وازودیلاتورهای مستقیم باعث فعال شدن سیستم سمپاتیک و رنین-آنژیوتانسین میشوند. این امر منجر به تاکیکاردی و احتباس سدیم و آب میگردد. مقدار طبیعی ضربان قلب نباید به طور پایدار بالای ۱۰۰ بماند. بیمار باید بداند که بدون بتا بلاکر و دیورتیک این عوارض شدید میشوند. مینوکسیدیل احتباس مایع قویتری نسبت به هیدرالازین دارد. پایش وزن روزانه و علائم ادم ضروری است. ترکیب سهتایی استاندارد برای این داروها است. کنترل این عوارض موفقیت درمان را تعیین میکند.
فشارخون مقاوم به درمان با سه دارو از کلاسهای مختلف در دوز بهینه تعریف میشود. افزودن هیدرالازین یا مینوکسیدیل در این مرحله شایع است. مقدار فشارخون سیستولیک بالای ۱۴۰ میلیمتر جیوه با وجود درمان نشانهی مقاومت است. بیمار باید بداند که علل ثانویه قبلاً رد شده باشد. کلونیدین نیز گزینه رایجی در این شرایط است. پایش دقیق پاسخ و عوارض لازم است. موفقیت در کنترل فشار خطر عوارض قلبیعروقی را کم میکند. این داروها ابزار مهمی در موارد سخت هستند.
متیلدوپا داروی سنتی و نسبتاً ایمن در بارداری است. هیدرالازین نیز به صورت وریدی در اورژانسهای فشارخون بارداری استفاده میشود. مقدار هدف فشار خون در بارداری معمولاً کمتر از ۱۶۰ روی ۱۱۰ میلیمتر جیوه برای درمان فوری است. بیمار باید بداند که مهارکنندههای آنزیم مبدل آنژیوتانسین و آر بیها ممنوع هستند. کلونیدین گاهی به عنوان جایگزین به کار میرود. پایش جنین همزمان انجام میشود. انتخاب دارو بر اساس ایمنی مادر و جنین است. پس از زایمان رژیم تغییر میکند.
هیدرالازین به صورت خوراکی و وریدی موجود است. کلونیدین هم قرص و هم پچ پوستی دارد. مینوکسیدیل فقط خوراکی برای فشارخون استفاده میشود. مقدار دوز وریدی هیدرالازین ۵ تا ۲۰ میلیگرم است. بیمار باید بداند که پچ کلونیدین عوارض گوارشی کمتری دارد. فرم وریدی برای اورژانسهای فشارخون به کار میرود. تنظیم دوز بر اساس پاسخ فشار خون انجام میگیرد. دسترسی به فرم مناسب بر اساس شرایط بیمار است.
فشار خون نشسته و ایستاده باید منظم اندازهگیری شود. ضربان قلب و وزن بدن پایش میگردد. مقدار طبیعی افزایش وزن ناشی از مایع نباید بیش از ۱ تا ۲ کیلوگرم در هفته باشد. بیمار باید بداند که علائم سردرد، تپش قلب یا تورم را گزارش کند. آزمایش خون برای عملکرد کلیه و در مورد متیلدوپا کبد لازم است. در هیدرالازین علائم شبه لوپوس بررسی میشود. پیگیری منظم عوارض را زود تشخیص میدهد. همکاری بیمار در پایش خانگی مهم است.
در دوزهای بالای هیدرالازین بهویژه بیش از ۲۰۰ میلیگرم روزانه خطر سندرم شبه لوپوس افزایش مییابد. علائم شامل درد مفاصل، تب و بثورات پوستی است. مقدار طبیعی آنتیبادی ضد هستهای منفی است و مثبت شدن آن هشداردهنده است. بیمار باید بداند که این عارضه با قطع دارو معمولاً برگشتپذیر است. زنان و آهستهاستیلهکنندهها بیشتر در معرض هستند. پایش علائم و در موارد مشکوک آزمایش لازم است. محدود کردن دوز خطر را کم میکند. این عارضه از دلایل احتیاط در استفاده طولانیمدت است.
ترکیب هیدرالازین با ایزوسوربید دینیترات در نارسایی قلبی با کسر جهشی کاهشیافته در برخی بیماران مفید است. این ترکیب بهویژه در بیماران سیاهپوست مطالعه شده است. مقدار طبیعی کسر جهشی بالای ۵۰ درصد است و در کاهشیافته این درمان اضافه میشود. بیمار باید بداند که این استفاده جدا از درمان فشارخون است. عوارض مشابه هیدرالازین تنها است. راهنماها آن را در موارد خاص توصیه کردهاند. پایش دقیق علائم نارسایی لازم است. این کاربرد تخصصی است.
مطالعات قدیمیتر اثربخشی هیدرالازین و مینوکسیدیل را در فشارخون مقاوم نشان دادهاند. شواهد برای کلونیدین بیشتر تجربی و بالینی است. مقدار کاهش فشار خون با این داروها معنادار اما همراه با عوارض است. بیمار باید بداند که مطالعات بزرگ پیامدهای سخت مانند مرگ کمتر انجام شده است. راهنماها بر اساس اجماع و تجربه بالینی توصیه میکنند. ترکیب با دیورتیک و بتا بلاکر موفقیت را افزایش میدهد. شواهد فعلی استفاده محدود و هدفمند را حمایت میکند. تحقیقات جدید روی داروهای بهتر متمرکز است.
در سالمندان عوارض مرکزی کلونیدین و متیلدوپا بیشتر است. خطر افت فشار وضعیتی افزایش مییابد. مقدار طبیعی فشار خون در سالمندان ممکن است هدف کمی بالاتر داشته باشد. بیمار باید بداند که شروع با دوز پایین ضروری است. هیدرالازین و مینوکسیدیل با احتیاط به دلیل احتباس مایع استفاده میشوند. پایش دقیقتر عملکرد کلیه و تعادل مایعات لازم است. انتخاب دارو با در نظر گرفتن داروهای همزمان انجام میشود. ایمنی اولویت اصلی است.
ترکیب با سایر داروهای کاهنده فشار میتواند افت شدید ایجاد کند. الکل اثر کاهنده فشار را تقویت میکند. مقدار طبیعی فشار خون هنگام مصرف همزمان باید دقیق پایش شود. بیمار باید بداند که داروهای آرامبخش با عوامل مرکزی تداخل دارند. بتا بلاکرها تاکیکاردی انعکاسی را کنترل میکنند. اطلاع پزشک از تمام داروها ضروری است. تنظیم دوز بر اساس تداخلات انجام میگیرد. بیشتر تداخلات با مدیریت قابل کنترل هستند.
کلونیدین و گوانفاسین باید به تدریج قطع شوند تا از افزایش شدید فشار جلوگیری شود. هیدرالازین و مینوکسیدیل نیز بهتر است تیپر شوند. مقدار زمان تیپر معمولاً چند روز تا دو هفته است. بیمار باید بداند که قطع ناگهانی خطرناک است. در صورت نیاز به تغییر، داروی جدید همزمان شروع و قبلی کاهش مییابد. پایش فشار خون در دوره انتقال حیاتی است. برنامه قطع توسط پزشک تنظیم میشود. موفقیت در قطع نشانه کنترل بهتر با داروهای دیگر است.
هیدرالازین وریدی در برخی اورژانسهای فشارخون مانند اکلامپسی استفاده میشود. سدیم نیتروپروساید نیز وازودیلاتور وریدی قوی است اما در این گروه جداگانه طبقهبندی میشود. مقدار کاهش فشار در اورژانس باید کنترلشده باشد. بیمار باید بداند که این فرمها فقط در بیمارستان استفاده میشوند. هدف کاهش تدریجی فشار برای جلوگیری از آسیب مغزی است. پایش مداوم شریانی گاهی لازم است. این کاربرد حاد و کوتاهمدت است. پس از کنترل به درمان خوراکی منتقل میشود.
هیدرالازین و مینوکسیدیل وازودیلاتور مستقیم شریانی هستند در حالی که کلونیدین و متیلدوپا مرکزی عمل میکنند. مینوکسیدیل قویترین اثر کاهنده فشار را دارد. مقدار عوارض احتباس مایع در مینوکسیدیل بیشتر است. بیمار باید بداند که انتخاب بر اساس تحمل و شرایط خاص است. عوامل مرکزی خوابآلودگی بیشتری دارند. همه آنها نیاز به درمان همراه دارند. هیچکدام خط اول نیستند. درک تفاوتها به استفاده منطقی کمک میکند.
سایر داروهای ضد فشارخون و وازودیلاتورها شامل هیدرالازین، مینوکسیدیل، کلونیدین، متیلدوپا و گوانفاسین هستند. این داروها عمدتاً برای فشارخون مقاوم یا شرایط خاص مانند بارداری به کار میروند. مقدار هدف درمان کنترل فشار خون با حداقل عوارض است. راهنماهای معتبر آنها را خط آخر یا کمکی میدانند. بیمار معمولی باید بداند که این داروها نیازمند پایش دقیق و اغلب ترکیب با دیورتیک و بتا بلاکر هستند. عوارض جبرانی و مرکزی محدودیت اصلی استفاده هستند. استفاده هدفمند و آگاهانه نتایج را بهبود میبخشد. پیشرفتهای آینده ممکن است گزینههای بهتری ارائه دهد.