عفونتهای قلب و عروق به ورود میکروب به لایههای داخلی قلب یا دیواره رگها گفته میشود. شایعترین شکل آن اندوکاردیت عفونی است که دریچههای قلب را درگیر میکند. میکروبها معمولاً از راه خون به قلب میرسند و روی دریچه آسیبدیده کلنی تشکیل میدهند. این کلنیها میتوانند تکهتکه شده و به مغز یا سایر اندامها آمبولی بفرستند. داروهای ضد میکروبی تنها راه ریشهکن کردن عفونت هستند. درمان باید طولانیمدت و با دوز بالا انجام شود تا به داخل رویشهای دریچهای نفوذ کند. راهنماهای انجمن قلب اروپا و آمریکا این درمان را استاندارد کردهاند. تأخیر در شروع دارو پیشآگهی را به شدت بدتر میکند.
واژه اندوکاردیت از دو بخش اندو به معنای داخل و کاردیوم به معنای قلب تشکیل شده است. پسوند ایت نشاندهنده التهاب است. بنابراین اندوکاردیت به معنای التهاب لایه داخلی قلب است. وقتی عامل عفونی باشد اندوکاردیت عفونی نامیده میشود. عفونت عروقی یا واسکولیت عفونی به التهاب دیواره رگ ناشی از میکروب گفته میشود. این اصطلاحات دقیق به پزشک کمک میکند نوع درگیری را مشخص کند. درک ریشه واژهها به بیمار نشان میدهد که مشکل در لایه داخلی قلب یا رگ است. درمان دارویی مستقیماً این التهاب عفونی را هدف قرار میدهد.
کشت خون پایهترین آزمایش برای انتخاب داروی مناسب است. حداقل سه نمونه خون از محلهای مختلف باید گرفته شود. نمونهها قبل از تزریق اولین دوز آنتیبیوتیک جمعآوری میگردند. نتیجه کشت نوع میکروب و حساسیت آن به دارو را نشان میدهد. در بیش از ۹۰ درصد موارد کشت خون مثبت میشود. اگر کشت منفی باشد داروهای تجربی بر اساس احتمال بالینی انتخاب میشوند. تکرار کشت پس از شروع درمان برای اطمینان از پاک شدن خون ضروری است. اولین روزی که کشت منفی شود به عنوان روز اول درمان مؤثر محاسبه میگردد.
درمان باید با آنتیبیوتیکهای باکتریکش انجام شود نه باکتریواستاتیک. دوز داروها بالاتر از عفونتهای معمولی است تا به داخل رویش دریچهای نفوذ کند. مدت درمان در دریچه طبیعی معمولاً چهار تا شش هفته است. در دریچه مصنوعی مدت حداقل شش هفته توصیه میشود. ترکیب دو یا سه دارو اغلب برای اثر همافزایی استفاده میشود. درمان وریدی در مرحله اول اجباری است. پس از پایدار شدن بیمار امکان ادامه خوراکی در موارد انتخابی وجود دارد. پایش سطح خونی برخی داروها برای جلوگیری از سمیت ضروری است.
استرپتوکوکهای دهانی و استرپتوکوک گالولیتیکوس شایعترین عوامل هستند. اگر حداقل غلظت مهاری پنیسیلین کمتر یا مساوی ۰٫۱۲۵ میلیگرم در لیتر باشد حساس محسوب میشوند. پنیسیلین جی با دوز ۱۲ تا ۱۸ میلیون واحد روزانه به مدت چهار هفته کافی است. سفتریاکسون دو گرم روزانه جایگزین مناسبی است. در موارد بدون عارضه میتوان دو هفته پنیسیلین به همراه جنتامایسین استفاده کرد. جنتامایسین با دوز سه میلیگرم به ازای هر کیلوگرم یک بار در روز تجویز میشود. سطح دره جنتامایسین باید کمتر از یک میلیگرم در لیتر باشد. این رژیم بهبود بیش از ۹۵ درصد ایجاد میکند.
استافیلوکوک اورئوس حساس به متیسیلین با اگزاسیلین یا فلوکلوکساسیلین درمان میشود. دوز معمول ۱۲ گرم در روز به صورت منقسم است. مدت درمان در دریچه طبیعی چهار تا شش هفته است. در دریچه مصنوعی ریفامپین و جنتامایسین نیز اضافه میشود. سفازولین جایگزین مناسبی در حساسیت غیرآنافیلاکتیک به پنیسیلین است. اضافه کردن جنتامایسین در دریچه طبیعی اختیاری و کوتاهمدت است. پایش عملکرد کلیه هنگام مصرف جنتامایسین الزامی است. پاسخ بالینی معمولاً ظرف چند روز ظاهر میشود.
استافیلوکوک مقاوم به متیسیلین یا امآراسای نیاز به وانکومایسین دارد. دوز وانکومایسین ۳۰ میلیگرم به ازای هر کیلوگرم در روز در دو دوز است. سطح دره هدف ۱۵ تا ۲۰ میلیگرم در لیتر است. در دریچه مصنوعی ریفامپین ۹۰۰ تا ۱۲۰۰ میلیگرم روزانه و جنتامایسین اضافه میشود. داپتومایسین با دوز بالا ده میلیگرم به ازای هر کیلوگرم جایگزین وانکومایسین است. داپتومایسین باید با یک بتالاکتام ترکیب شود تا مقاومت ایجاد نشود. مدت درمان حداقل شش هفته است. پایش کراتین کیناز هنگام مصرف داپتومایسین لازم است.
انتروکوک فاسیوم و فکالیس به درمان ترکیبی نیاز دارند. آمپیسیلین ۱۲ گرم روزانه به همراه سفتریاکسون چهار گرم روزانه به مدت شش هفته مؤثر است. این ترکیب حتی در مقاومت سطح بالا به آمینوگلیکوزید کار میکند. اگر حساسیت به جنتامایسین وجود داشته باشد میتوان دو هفته جنتامایسین اضافه کرد. وانکومایسین به همراه جنتامایسین در حساسیت به پنیسیلین استفاده میشود. خطزولید یا داپتومایسین با دوز بالا گزینههای مقاومت چنددارویی هستند. درمان انتروکوک طولانیترین مدت را نیاز دارد. عود پس از درمان کوتاه شایع است.
گروه هِیسِک شامل هموفیلوس، آگرگاتیباکتر، کاردیوباکتریوم، ایکنلا و کینگلا است. این باکتریها با سفتریاکسون دو گرم روزانه به خوبی درمان میشوند. مدت درمان در دریچه طبیعی چهار هفته و در مصنوعی شش هفته است. آمپیسیلین در صورت حساسیت جایگزین است. جنتامایسین برای دو هفته میتواند اضافه شود. این گروه معمولاً به بتالاکتامها حساس هستند. کشت خون ممکن است دیر رشد کند. درمان تجربی اولیه باید این گروه را پوشش دهد.
اندوکاردیت قارچی نادر اما بسیار جدی است. کاندیدا و آسپرژیلوس شایعترین قارچها هستند. آمفوتریسین بی داروی اصلی است. اکینوکاندینها مانند کاسپوفانجین نیز استفاده میشوند. درمان دارویی به تنهایی کافی نیست و جراحی تقریباً همیشه لازم است. مدت درمان ضدقارچ پس از جراحی حداقل شش هفته ادامه مییابد. سطح خونی برخی ضدقارچها باید پایش شود. پیشآگهی اندوکاردیت قارچی بدتر از باکتریایی است.
در دریچه طبیعی مدت درمان کوتاهتر و رژیم سادهتر است. در دریچه مصنوعی همیشه ریفامپین برای نفوذ به بیوفیلم اضافه میشود. جنتامایسین در هفتههای اول برای اثر همافزایی استفاده میگردد. مدت کلی درمان در مصنوعی حداقل شش هفته است. اگر جراحی تعویض دریچه حین درمان انجام شود رژیم پس از عمل بر اساس دریچه طبیعی ادامه مییابد. روز اول درمان مؤثر از زمان منفی شدن کشت محاسبه میشود نه از روز جراحی. پایش دقیقتر در دریچه مصنوعی ضروری است. عود در دریچه مصنوعی شایعتر است.
درمان تجربی بر اساس احتمال منشأ عفونت انتخاب میشود. در اندوکاردیت اکتسابی از جامعه آمپیسیلین به همراه سفتریاکسون یا فلوکلوکساسیلین و جنتامایسین شروع میشود. در موارد مرتبط با مراقبت بهداشتی وانکومایسین یا داپتومایسین به همراه جنتامایسین و ریفامپین استفاده میگردد. این رژیمها استافیلوکوک مقاوم، انتروکوک و باسیلهای گرم منفی را پوشش میدهند. پس از آماده شدن کشت رژیم به درمان هدفمند تغییر میکند. تأخیر در شروع درمان تجربی در بیمار ناپایدار خطرناک است. تنظیم دوز بر اساس عملکرد کلیه از ابتدا انجام میشود.
سطح دره وانکومایسین باید ۱۵ تا ۲۰ میلیگرم در لیتر حفظ شود. نسبت سطح زیر منحنی به حداقل غلظت مهاری هدف ۴۰۰ تا ۶۰۰ است. نمونه خون درست قبل از دوز بعدی گرفته میشود. در نارسایی کلیه دوز و فاصله تنظیم میگردد. سطح بالاتر از ۲۰ میلیگرم در لیتر خطر سمیت کلیوی و شنوایی را افزایش میدهد. سطح پایینتر از ۱۵ میلیگرم در لیتر خطر شکست درمان دارد. پایش حداقل هفتگی در بیماران پایدار انجام میشود. تنظیم دوز توسط داروساز بالینی توصیه میگردد.
جنتامایسین برای اثر همافزایی با دوز سه میلیگرم به ازای هر کیلوگرم یک بار در روز استفاده میشود. سطح دره باید کمتر از یک میلیگرم در لیتر باشد. سطح قله در رژیمهای قدیمی سه تا پنج میلیگرم در لیتر هدف بود. سمیت کلیوی و شنوایی با سطح بالای طولانی رخ میدهد. در نارسایی کلیه فاصله دوز افزایش مییابد. پایش سطح از دوز دوم آغاز میشود. قطع جنتامایسین به محض امکان از عوارض جلوگیری میکند. ترکیب با بتالاکتام اثر باکتریکشی را افزایش میدهد.
پس از حداقل ده روز درمان وریدی و پایدار شدن بیمار امکان درمان سرپایی وجود دارد. کارآزمایی پوئت نشان داد که ادامه خوراکی در موارد انتخابی ایمن است. بیمار باید بدون عارضه، کشت منفی و اکوکاردیوگرافی پایدار باشد. رژیم خوراکی باید بر اساس حساسیت میکروب انتخاب شود. پایش منظم هفتگی در دوره سرپایی ضروری است. هر علامت جدید نیاز به بستری مجدد دارد. این رویکرد مدت بستری را کاهش میدهد. انتخاب بیمار بسیار دقیق انجام میشود.
پیشگیری فقط در بیماران پرخطر توصیه میشود. بیماران با دریچه مصنوعی، سابقه اندوکاردیت قبلی و بیماری مادرزادی قلب پیچیده مشمول هستند. آموکسیسیلین دو گرم خوراکی یک ساعت قبل از اقدام تجویز میشود. در حساسیت به پنیسیلین کلیندامایسین یا آزیترومایسین جایگزین است. اقدامات دندانپزشکی که لثه را دستکاری میکنند نیاز به پیشگیری دارند. راهنماهای فعلی بسیار محدودتر از گذشته هستند. مصرف خودسرانه آنتیبیوتیک قبل از دندانپزشکی توصیه نمیشود. مشورت با متخصص قلب قبل از اقدام ضروری است.
عفونت باتری قلب یا دفیبریلاتور نیاز به خارج کردن کامل دستگاه دارد. آنتیبیوتیک به تنهایی کافی نیست. وانکومایسین یا داپتومایسین معمولاً شروع میشود. پس از خارج کردن دستگاه درمان بر اساس کشت ادامه مییابد. مدت درمان پس از خارج کردن حداقل دو تا چهار هفته است. کاشت مجدد دستگاه تا پاک شدن عفونت به تعویق میافتد. ریفامپین برای نفوذ به بیوفیلم اضافه میشود. تیم جراحی و عفونی باید هماهنگ عمل کنند.
آمبولی مغزی شایعترین عارضه عصبی است. درمان آنتیبیوتیکی بدون تغییر ادامه مییابد. جراحی قلب در صورت نیاز پس از پایدار شدن وضعیت عصبی انجام میشود. خونریزی مغزی ممکن است نیاز به توقف موقت ضدانعقاد داشته باشد. آنتیبیوتیکهایی که نفوذ خوبی به مغز دارند ترجیح داده میشوند. پایش تصویربرداری مغزی در بیماران با علامت عصبی لازم است. مدت درمان دارویی تغییر نمیکند. توانبخشی عصبی همزمان با درمان عفونت انجام میشود.
تب باید ظرف سه تا پنج روز کاهش یابد. کشت خون ظرف چند روز منفی میشود. کاهش پروتئین واکنشی سی و سرعت رسوب گلبول قرمز نشانه پاسخ است. اکوکاردیوگرافی تکراری اندازه رویش را پیگیری میکند. افزایش اندازه رویش یا آبسه نشانه شکست درمان است. شمارش گلبول سفید به تدریج طبیعی میشود. بیمار باید احساس بهبودی کلی داشته باشد. عدم پاسخ نیاز به بررسی مقاومت یا عارضه جراحی دارد.
بسیاری از آنتیبیوتیکهای اندوکاردیت از کلیه دفع میشوند. وانکومایسین و جنتامایسین نیاز به تنظیم شدید دارند. کراتینین سرم و نرخ فیلتراسیون گلومرولی مبنای تنظیم است. سطح خونی مکرر در نارسایی کلیه گرفته میشود. آمپیسیلین و سفتریاکسون نیز در نارسایی شدید تنظیم میشوند. مشورت با نفرولوژیست در موارد پیچیده لازم است. هیدراتاسیون مناسب از آسیب بیشتر کلیه جلوگیری میکند. انتخاب دارو با سمیت کلیوی کمتر در بیماران پرخطر ترجیح دارد.
ریفامپین به بیوفیلم روی سطح مصنوعی نفوذ میکند. دوز معمول ۹۰۰ تا ۱۲۰۰ میلیگرم در روز منقسم است. همیشه با حداقل یک داروی دیگر ترکیب میشود تا مقاومت ایجاد نشود. مصرف خوراکی یا وریدی امکانپذیر است. تداخل دارویی متعدد دارد و سطح سایر داروها را تغییر میدهد. افزایش آنزیمهای کبدی باید پایش شود. در استافیلوکوک دریچه مصنوعی تقریباً همیشه اضافه میشود. قطع آن پس از اتمام دوره کامل انجام میگیرد.
در موارد کشت منفی عوامل غیرمعمول مانند کوکسیلا یا بارتونلا مطرح است. داکسیسایکلین به همراه هیدروکسیکلروکین برای کوکسیلا استفاده میشود. برای بارتونلا جنتامایسین به همراه داکسیسایکلین یا سفتریاکسون تجویز میگردد. بررسی سرولوژی و واکنش زنجیرهای پلیمراز کمککننده است. درمان تجربی وسیعالطیف تا مشخص شدن عامل ادامه مییابد. مدت درمان معمولاً طولانیتر است. مشورت با متخصص عفونی ضروری است. تصویربرداری پیشرفته برای یافتن منبع عفونت انجام میشود.
مدت درمان از اولین روز منفی شدن کشت خون محاسبه میشود. اگر جراحی انجام شود و کشت بافت مثبت باشد شش هفته از روز جراحی حساب میگردد. اگر کشت بافت منفی باشد از آخرین کشت خون مثبت محاسبه میشود. کوتاه کردن خودسرانه مدت درمان خطر عود را بالا میبرد. تقویم درمانی دقیق توسط تیم پزشکی تنظیم میشود. بیمار باید تاریخ پایان درمان را بداند. هرگونه وقفه در درمان باید جبران شود. پیگیری پس از اتمام درمان برای کشف عود زودهنگام لازم است.
کشت خون تکراری در روزهای ابتدایی برای اطمینان از پاک شدن انجام میشود. شمارش کامل خون هفتگی برای کشف کاهش گلبول سفید لازم است. کراتینین و آنزیمهای کبدی برای سمیت دارویی پایش میشوند. سطح خونی وانکومایسین و جنتامایسین طبق برنامه گرفته میشود. اکوکاردیوگرافی در صورت تغییر وضعیت بالینی تکرار میگردد. پروتئین واکنشی سی روند پاسخ را نشان میدهد. هر آزمایش غیرطبیعی باید فوری بررسی شود. پرونده آزمایشگاهی کامل برای تصمیمگیری بعدی ضروری است.
تداوم تب بیش از هفت روز نشانه احتمالی شکست است. کشت خون مثبت مکرر علیرغم درمان مناسب خطرناک است. بزرگ شدن رویش دریچهای در اکوکاردیوگرافی نیاز به جراحی دارد. ظهور علائم آمبولی جدید نشاندهنده فعالیت عفونت است. نارسایی قلبی پیشرونده ممکن است به تخریب دریچه مربوط باشد. آبسه اطراف دریچه در تصویربرداری تشخیص داده میشود. هر یک از این علائم نیاز به بازنگری فوری رژیم دارویی و احتمال جراحی دارد. تأخیر در اقدام پیشآگهی را بدتر میکند.
تیم اندوکاردیت شامل متخصص قلب، عفونی، جراحی قلب و میکروبیولوژی است. انتخاب رژیم دارویی در جلسات تیمی انجام میشود. داروساز بالینی دوز و تداخلات را بررسی میکند. تصمیم جراحی همزمان با برنامهریزی آنتیبیوتیک گرفته میشود. این رویکرد نتایج را بهبود میبخشد. بیمار و خانواده در جریان تصمیمها قرار میگیرند. مراکز تخصصی اندوکاردیت نتایج بهتری دارند. ارجاع زودهنگام به چنین مراکزی توصیه میشود.
راهنمای ۲۰۲۳ انجمن قلب اروپا امکان درمان خوراکی پس از مرحله وریدی را پذیرفته است. ترکیب آمپیسیلین و سفتریاکسون برای انتروکوک بدون نیاز به جنتامایسین توصیه شده است. داپتومایسین با دوز بالا برای موارد مقاوم جایگاه پیدا کرده است. پایش دقیق سطح داروها همچنان تأکید شده است. پیشگیری آنتیبیوتیکی محدود به گروههای پرخطر باقی مانده است. این راهنما بر اساس کارآزماییهای جدید مانند پوئت تدوین شده است. بهروزرسانی منظم بر اساس شواهد جدید انجام میشود. پزشکان باید از آخرین نسخه راهنما استفاده کنند.
انجمن قلب آمریکا رژیمهای مشابهی برای استرپتوکوک و استافیلوکوک ارائه میدهد. تأکید بر پایش سطح وانکومایسین و هدف قرار دادن سطح دره ۱۵ تا ۲۰ میلیگرم در لیتر است. در دریچه مصنوعی ریفامپین جزء اصلی درمان استافیلوکوکی است. مدت درمان چهار تا شش هفته بر اساس نوع دریچه تعیین میشود. پیشگیری فقط برای گروههای بسیار پرخطر توصیه میگردد. هماهنگی بین راهنماهای آمریکا و اروپا در بیشتر موارد وجود دارد. تفاوتهای جزئی در دوز و مدت باید مدنظر قرار گیرد. انتخاب نهایی بر اساس شرایط محلی و حساسیت میکروب است.
داروهای ضد میکروبی ستون اصلی درمان عفونتهای قلب و عروق هستند. انتخاب دقیق بر اساس کشت و حساسیت موفقیت را تضمین میکند. مدت طولانی و دوز بالا برای نفوذ به رویش دریچهای ضروری است. پایش سطح خونی از سمیت جلوگیری میکند. تفاوت دریچه طبیعی و مصنوعی رژیم را تغییر میدهد. امکان درمان سرپایی در موارد پایدار وجود دارد. پیشگیری محدود به بیماران پرخطر است. پایبندی کامل به رژیم و پیگیری منظم عود را به حداقل میرساند.
2023 ESC Guidelines for the management of endocarditis – راهنمای کامل ۲۰۲۳ انجمن قلب اروپا برای تشخیص و درمان دارویی اندوکاردیت عفونی.
The 2023 new European guidelines on infective endocarditis: main novelties – خلاصه نوآوریهای راهنمای ۲۰۲۳ اروپا از جمله درمان خوراکی و رژیمهای جدید.
Infective Endocarditis Treatment & Management – مرور جامع درمان آنتیبیوتیکی اندوکاردیت بر اساس راهنماهای آمریکایی.
Endocarditis Antibiotic Regimens – StatPearls – خلاصه رژیمهای آنتیبیوتیکی برای دریچه طبیعی و مصنوعی.
Infective Endocarditis in Adults: Diagnosis, Antimicrobial Therapy, and Management of Complications – بیانیه علمی انجمن قلب آمریکا درباره درمان ضد میکروبی اندوکاردیت.
2023 Duke-ISCVID Criteria for Infective Endocarditis – معیارهای بهروز شده دوک برای تشخیص که اساس شروع درمان دارویی است.
Infective Endocarditis Antibiotic Prophylaxis: Review of the Evidence and Guidelines – مرور شواهد و راهنماهای پیشگیری آنتیبیوتیکی اندوکاردیت.
Prevention of endocarditis: Antibiotic prophylaxis and other measures – جزئیات پیشگیری آنتیبیوتیکی قبل از اقدامات دندانپزشکی.
Some Antibiotic Regimens for Endocarditis in the United States – جدول رژیمهای آنتیبیوتیکی استاندارد آمریکا برای انواع میکروبها.
Antimicrobial therapy of prosthetic valve endocarditis – درمان اختصاصی ضد میکروبی اندوکاردیت دریچه مصنوعی.
تشخیص و درمان اندوکاردیت عفونی – خلاصه فارسی رژیمهای درمانی بر اساس میکروارگانیسم.
آنتیبیوتیکدرمانی برای درمان اندوکاردیت عفونی | Cochrane – مرور نظاممند شواهد کارآزماییهای آنتیبیوتیکی در اندوکاردیت.