مهارکننده‌های ACE یکی از مهم‌ترین داروهای قلبی هستند که با مهار آنزیم مبدل آنژیوتانسین، باعث گشاد شدن عروق و کاهش فشار خون می‌شوند. این داروها با کاهش تولید آنژیوتانسین II، ماده‌ای که باعث تنگی رگ‌ها و افزایش فشار خون می‌شود، فشار داخل عروق را کم می‌کنند و بار کاری قلب را کاهش می‌دهند. نتیجه این است که قلب با انرژی کمتر و کارایی بیشتر کار می‌کند و فشار خون به شکل پایدار کاهش می‌یابد.
یکی از مهم‌ترین کاربردهای مهارکننده‌های ACE درمان نارسایی قلبی است. در این بیماران، قلب توانایی کافی برای پمپاژ خون ندارد و فشار اضافی روی عضله قلب می‌تواند وضعیت را بدتر کند. ACEIها با کاهش پس‌بار و پیش‌بار قلب، شرایطی ایجاد می‌کنند که قلب بتواند با فشار کمتر خون را پمپ کند. مطالعات بزرگ نشان داده‌اند که این داروها می‌توانند مرگ‌ومیر ناشی از نارسایی قلبی را کاهش دهند و کیفیت زندگی بیماران را بهبود بخشند.
در بیماران مبتلا به دیابت، مهارکننده‌های ACE نقش محافظتی ویژه‌ای دارند. این داروها با کاهش فشار داخل گلومرول‌های کلیه، روند آسیب کلیوی را کند می‌کنند و از پیشرفت نارسایی کلیه جلوگیری می‌کنند. به همین دلیل، حتی در بیمارانی که فشار خون طبیعی دارند، پزشکان ممکن است ACEIها را برای محافظت از کلیه تجویز کنند. این اثر محافظتی یکی از دلایل اصلی استفاده گسترده از این داروها در بیماران دیابتی است.
یکی از عوارض شناخته‌شده مهارکننده‌های ACE سرفه خشک است. این سرفه معمولاً خطرناک نیست اما ممکن است آزاردهنده باشد. علت آن تجمع ماده‌ای به نام برادی‌کینین است که در برخی افراد حساسیت ایجاد می‌کند. اگر سرفه شدید باشد، پزشک معمولاً دارو را به گروه ARB تغییر می‌دهد که اثر مشابهی دارند اما سرفه ایجاد نمی‌کنند. این جابه‌جایی کاملاً رایج و بی‌خطر است.
مهارکننده‌های ACE می‌توانند سطح پتاسیم خون را افزایش دهند، به‌ویژه در بیمارانی که مشکلات کلیوی دارند یا داروهای نگه‌دارنده پتاسیم مصرف می‌کنند. به همین دلیل، آزمایش خون دوره‌ای برای بررسی عملکرد کلیه و سطح الکترولیت‌ها ضروری است. پزشکان معمولاً قبل از شروع درمان و چند هفته بعد، آزمایش خون درخواست می‌کنند تا از ایمنی درمان مطمئن شوند.
این داروها در درمان فشار خون بالا نیز بسیار مؤثرند. بسیاری از بیماران، به‌ویژه افراد جوان‌تر یا کسانی که دچار سفتی عروق نیستند، پاسخ بسیار خوبی به ACEIها می‌دهند. این داروها معمولاً در ترکیب با سایر داروهای فشار خون مانند دیورتیک‌ها یا مسدودکننده‌های کانال کلسیم استفاده می‌شوند تا کنترل فشار خون به شکل پایدار و مؤثر انجام شود.
مهارکننده‌های ACE در بیماران با سابقه سکته قلبی نیز نقش مهمی دارند. پس از یک حمله قلبی، عضله قلب آسیب‌پذیرتر است و فشار اضافی می‌تواند روند بهبود را مختل کند. ACEIها با کاهش فشار داخل عروق و کاهش بار کاری قلب، به بهبود عملکرد قلب کمک می‌کنند و احتمال بروز حملات قلبی بعدی را کاهش می‌دهند. این اثر محافظتی یکی از دلایل تجویز گسترده این داروها پس از سکته قلبی است.
در نهایت، مهارکننده‌های ACE یکی از پایه‌های اصلی درمان بیماری‌های قلبی–عروقی هستند. مصرف منظم، پیگیری آزمایش‌ها و توجه به علائم می‌تواند به بیماران کمک کند تا بهترین نتیجه را از درمان بگیرند. این داروها در کنار تغییرات سبک زندگی مانند کاهش نمک، فعالیت بدنی و کنترل وزن، می‌توانند نقش مهمی در کاهش خطر بیماری‌های قلبی و بهبود سلامت کلی داشته باشند.