ابلیشن با سرما چیست، چگونه انجام می‌شود و چه زمانی استفاده می‌شود

ابلیشن با سرما (کرایوابلیشن)

🧊 کرایوابلیشن یا ابلیشن با سرما روشی است که در آن بافت‌های ایجادکننده آریتمی با دمای بسیار پایین غیرفعال می‌شوند. این روش به‌جای حرارت از سرمای شدید برای ایجاد ضایعه‌های کنترل‌شده استفاده می‌کند و به پزشک اجازه می‌دهد مسیرهای الکتریکی نابجا را با دقت بالا متوقف کند.

❄️ در این تکنیک، کاتتر مخصوصی وارد قلب می‌شود که نوک آن قابلیت سرد شدن تا حدود منفی ۵۰ تا منفی ۷۰ درجه سانتی‌گراد را دارد. تماس این نوک سرد با بافت، باعث انجماد سلول‌ها و قطع هدایت الکتریکی غیرطبیعی می‌شود، بدون اینکه ساختارهای اطراف آسیب جدی ببینند.

🫀 یکی از کاربردهای اصلی کرایوابلیشن، درمان فیبریلاسیون دهلیزی است؛ به‌ویژه در ایزوله‌کردن وریدهای ریوی. در این روش از یک بالون سردکننده استفاده می‌شود که در دهانه ورید قرار می‌گیرد و با انجماد یکنواخت، مسیرهای الکتریکی نابجا را مسدود می‌کند.

🧪 یکی از مزیت‌های مهم این روش، امکان «فریز تست» است؛ یعنی پزشک ابتدا با سرمای کمتر، بافت را موقتاً غیرفعال می‌کند تا مطمئن شود نقطه انتخاب‌شده درست است. اگر نتیجه مناسب باشد، انجماد کامل انجام می‌شود و این ویژگی دقت کار را بالا می‌برد.

🛡️ کرایوابلیشن معمولاً درد کمتری نسبت به ابلیشن با حرارت ایجاد می‌کند، زیرا سرما باعث بی‌حسی موضعی طبیعی می‌شود. این موضوع برای بیمارانی که حساسیت بیشتری دارند یا تحمل دردشان کمتر است، یک مزیت مهم محسوب می‌شود.

📡 در طول انجام کار، پزشک از سیستم‌های نقشه‌برداری سه‌بعدی و فلوروسکوپی کم‌دوز استفاده می‌کند تا موقعیت دقیق کاتتر و میزان تماس آن با بافت را بررسی کند. این ترکیب باعث افزایش ایمنی و دقت درمان می‌شود.

🧭 کرایوابلیشن به‌ویژه برای نواحی‌ای مناسب است که نیاز به ضایعه‌های یکنواخت و حلقه‌ای دارند. بالون‌های کرایو می‌توانند یک ناحیه را به‌طور کامل و هم‌زمان منجمد کنند، در حالی که در روش حرارتی نیاز به ایجاد نقاط متعدد است.

🔥 برخلاف ابلیشن رادیوفرکوئنسی (RF: انرژی حرارتی)، در کرایوابلیشن احتمال آسیب به ساختارهای حساس اطراف مانند عصب فرنیک کمتر است. این موضوع به دلیل کنترل بهتر عمق ضایعه و رفتار قابل پیش‌بینی سرماست.

🩺 این روش برای بیمارانی که آناتومی دهلیز چپ آن‌ها مناسب بالون‌گذاری است، گزینه‌ای بسیار مؤثر محسوب می‌شود. پزشک با بررسی تصاویر و ساختار قلب تصمیم می‌گیرد که کرایوابلیشن بهترین انتخاب است یا خیر.

🧬 ضایعه‌های ایجادشده با سرما معمولاً لبه‌های صاف‌تر و یکنواخت‌تری دارند، که این موضوع احتمال بازگشت هدایت الکتریکی را کاهش می‌دهد. همین ویژگی باعث شده نتایج بلندمدت کرایوابلیشن در بسیاری از بیماران بسیار رضایت‌بخش باشد.

🚶 دوران نقاهت پس از کرایوابلیشن معمولاً کوتاه است و بیمار ظرف یک تا دو روز می‌تواند فعالیت‌های سبک را از سر بگیرد. درد محل ورود کاتتر نیز معمولاً خفیف و گذراست.

🔍 پس از انجام این روش، بیمار نیاز به پیگیری‌های دوره‌ای دارد تا ریتم قلب، علائم و احتمال بازگشت آریتمی بررسی شود. گاهی در ماه‌های اول ممکن است ضربان‌های نامنظم گذرا دیده شود که طبیعی است.

🛠️ یکی از چالش‌های کرایوابلیشن، نیاز به تماس کامل و پایدار بالون با دهانه ورید است. اگر تماس کافی نباشد، ضایعه کامل ایجاد نمی‌شود. به همین دلیل مهارت پزشک و کیفیت تجهیزات نقش مهمی دارند.

🌐 پیشرفت‌های اخیر باعث شده نسل‌های جدید بالون‌های کرایو عملکرد دقیق‌تر، کنترل دمای بهتر و ایمنی بالاتری داشته باشند. این پیشرفت‌ها نتایج درمان را پایدارتر و قابل اعتمادتر کرده است.

🌱 در مجموع، کرایوابلیشن روشی ایمن، مؤثر و کم‌درد برای درمان آریتمی‌های دهلیزی است که با استفاده از سرمای کنترل‌شده، مسیرهای الکتریکی نابجا را از بین می‌برد و به بیماران کمک می‌کند ریتم طبیعی قلب خود را بازیابند.

 

 

مطالب مرتبط